Sinterklaas...

hoihoi,

Het is alweer december, en erger nog, het is Sinterklaas. Zoals jullie waarschijnlijk allemaal wel weten ben ik een GROTE fan van Sinterklaas, en ik vind het erg jammer dat ik nu niet in Nederland ben. Erger nog, terwijl ik dit aan het typen ben is Sinterklaas waarschijnlijk op bezoek in Sesamstraat! Ik mis de patat met appelmoes :)
Maar, gelukkig heb ik wel een klein beetje een Sinterklaasgevoel, want ik kreeg een Sinterklaasverrassing opgestuurd vanuit Nederland. Jippie!
Oh, en, ik heb ook een beetje een kadootje gekregen, want gisteren kwam mijn supercoole nieuwe winterjas aan. Plaatje:


Het is een 3-in-1-jas van The North Face, want betekent dat ie bestaat uit een fleece vest en een aparte jas, en die kun je dus los dragen of combineren tot 1 jas (en dan heb je dus drie opties). Het is nu best koud hier (tot aan maandag komt het niet boven het vriespunt), dus het lijkt me duidelijk dat ik nu de twee jassen combineer :) Je kunt het fleecevest ook in de jas ritsen (wat ze niet op het plaatje laten zien), zodat je maar één rits nodig hebt om de jas dicht te doen. De jas isoleert goed, maar is niet zo enorm, dus ik lijk niet heel erg op een Michelinmannetje. Cari heeft trouwens een foto gemaakt van mij in de jas (en van AnneMarie en Taomei in mijn jas), dus die volgen later. En ook fijn: de jas is water- en winddicht, dus winterbestendig. En heeft enorme zakken voor je handen en ook nog ritsen en zakken op andere handige plaatsen. Ik ben er dus erg blij mee! Oh, en ik weet dat het in het algemeen niet een geweldig idee is om een witte winterjas te hebben, maar dat heeft wel degelijk een goede reden: voetpaden hier zijn niet altijd verlicht, en automobilisten rekenen ook niet erg op voetgangers. Nu let ik altijd erg goed op, maar ik merkte dat ik met mijn donkerbruine winterjas slecht zichtbaar was. Dus hopelijk wordt dat nu ook wat beter! En de mouwen zijn groen, dat scheelt.

En verder ben ik net klaar met een enorme presentatie geven voor alle mensen die hier aan taaldingen werken, een stuk of 40 mensen. Vet veel mensen, voornamelijk omdat ze allemaal veel expertise hebben. Maar het ging goed, mensen vond het begrijpelijk (toch fijn...) en ook al was ik best zenuwachtig, heb ik er wel een goed gevoel over. David Rosenbaum zei zelfs dat het een erg goede presentatie was, en dat hij het zeker bijzonder vond dat ik nog 'maar' een master had, en niet al veel verder was in mijn studie. Cari zei ook een paar dagen geleden dat het niet normaal is voor studenten om op deze meetings te presenteren, dus dat was wel bijzonder... Maar ik ben natuurlijk wel blij dat het voorbij is. Het leven wordt hier nu langzaamaan wat normaler: de applications lopen op zn eind (ik ga me nog aanmelden bij 3 universiteiten die allemaal een deadline hebben aan het einde van de maand), experimenten die ik aan het opzetten ben beginnen te lopen en, ook heel fijn: de papierwinkel voor een tijdje in Amerika verblijven is klaar. Ik heb een bankrekening, een Amerikaanse creditcard, een social security number (al bleek later dat ik die eigenlijk helemaal niet nodig heb... maargoed) en mijn visumpapieren zijn overal geregistreerd. Dat soort dingen nemen altijd meer tijd in beslag dan je van tevoren bedenkt, dus ik ben blij dat dat ook klaar is.

Oh, trouwens, ik heb nog een leuke foto!

Achterin zitten Jason (hij werkt hier in het lab, en is ook bezig met aanmelden voor PhD programma's) en ik. Links is AnneMarie, zij werkt ook in het lab maar vertrekt eind december om bij de University of Pittsburgh een klinische master te doen. En vooraan zitten Rhonda (links, eerstejaars graduate student) en Cari (rechts, nu met kort haar!, tweedejaars graduate student). Oh, trouwens, ook wel interessant om te vermelden: de meeste graduate (of PhD, da's hetzelfde) programs duren vijf jaar in Amerika. Die kan je beginnen met een (4-jarige) bachelor. Tijdens de eerste twee jaar van je graduate programma werk je aan je master, en de laatste drie jaar zijn dan voor je PhD. Er zijn amper losse masterprogramma's (zeker niet voor mensen die het onderzoek in willen), dus daarom ben ik volgens Amerikaanse standaarden nu een 'graduate student', en daarom zou ik dus ook in aanmerking kunnen komen voor vrijstellingen van PhD programma's. Zo.

OK, nu moet ik even met AnneMarie overleggen, want we gaan vanmiddag samen een experimentje runnen. En ik moet nog even lunch scoren, want van presenteren word je hongerig.

Tot snel weer!